محارم رضاعی (به واسطه شیر خوردن)
1-هرگاه زنى کودکى را با شرایط کامل شیر دهد، آن زن به حکم مادر او و مَحرم است و آن مرد که شیر این زن مربوط به بچه‌های اوست، به حکم پدر او و مَحرم اوست
پدر آن مرد به حکم پدر بزرگ پدری و مادرش به حکم مادر بزرگ پدری و برادر مرد به حکم عمو و خواهرش عمه او و در نتیجه مَحرم هستند. فرزندان مرد هم برادر و خواهر او (شیر خورده) محسوب مى‌شوند، همچنین پدر آن زن که بچه را شیر داده به حکم پدر بزرگ مادرى و مادرش مادر بزرگ مادرى و برادرش دایى و خواهرش خاله رضاعی آن بچه می‌شوند؛ همچنین دخترى را که زنی شیر داده بر شوهر همان زن حرام است (به شرط این که با آن زن نزدیکى کرده باشد). همچنین انسان نمى‌تواند با مادرِ رضاعىِ زن خود ازدواج کند زیرا به حکم مادر زن او است.
=همچنین بچه‌های زنی که شیر می‌دهد به شیر خورده مَحرم می‌شوند، چه الآن موجود باشند یا بعداً به دنیا بیایند.
=فرزندان زنى که بچه‌اى شیر دهد، فرزندانِ پدر بچه شیر خورده محسوب مى‌شوند، بنابراین پدر آن بچه (شیر خورده) نمى‌تواند با دخترهایى که از آن زن به دنیا آمده‌اند ازدواج کند.
=اگر انسان با زنى که دخترى را شیر کامل داده ازدواج کند و با آن زن نزدیکى نماید، دیگر نمى‌تواند با آن دختر ازدواج کند.
=اگر انسان با دخترى ازدواج کند، دیگر نمى‌تواند با زنى که آن دختر را شیر کامل داده ازدواج نماید.
=انسان نمى‌تواند با دخترى که مادر یا مادر بزرگ انسان او را شیر کامل داده ازدواج کند؛ و نیز اگر زنِ پدرِ انسان از شیر مربوط به پدر او دخترى را شیر داده باشد، انسان نمى‌تواند با آن دختر ازدواج نماید.

دعای روز بیست و هفتم رمضان

اللهمّ ارْزُقْنی فیهِ فَضْلَ لَیْلَةِ القَدْرِ وصَیّرْ أموری فیهِ من العُسْرِ الى الیُسْرِ واقْبَلْ مَعاذیری وحُطّ عنّی الذّنب والوِزْرِ یا رؤوفاً بِعبادِهِ الصّالِحین.
خدایا روزى کن مرا در آن فضیلت شب قدر را وبگردان در آن کارهاى مرا از سختى به آسانى وبپذیر عذرهایم وبریز از من گناه وبارگران را اى مهربان به بندگان شایسته خویش.

یا رؤوفاً بِعبادِهِ الصّالِحین.

صالح  ،‌چنانكه مي دانيم از ريشه صلح است، «صلح» به معناي مسالمت و سازش. راغب اصفهاني اين كلمه را از بين رفتن نفرت از ميان مردم معنا كرده است.

« صَلاح » نيز به مفهوم شايسته شدن و خوب شدن به كار رفته است . اين كلمه گاه ضد فساد است ولاتفسدوا في الارض بعد اصلاحها(اعراف:56)

. بهترين آيه اي كه بطور كامل به صفات اعتقادي و عملكرد و وجه رفتاري انسانهاي صالح پرداخته آيات 113 و 114 سوره آل عمران است.

لَيْسُواْ سَوَاء مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ آنَاء اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ (113) يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولَئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ (114 )

ولي همة آنان يكسان نيستند،‌از ميان اهل كتاب، گروهي درست كردارند كه آيات الهي را در دل شب مي خوانند و سر به سجده مي نهند .به خدا و روز قيامت ايمان دارند؛ و به كار پسنديده فرمان مي دهند و از كار ناپسند باز مي دارند با و در كارهاي نيك شتاب مي كنند و آنان از شايستگانند.
(1) ويژگي هاي اعتقادي
الف . ايمان به خدا
ب . ايمان به روز قيامت
(2) ويژگي هاي رفتاري :
الف ـ تلاوت آيات الهي در دل شب ب ـ سجده و خشوع در آستان الهي
ج ـ امر به معروف ونهي از منكر د ـ شتاب در كارهاي خير.

در آياتي از قرآن ، مي بينيم صالحات به عنوان گروهي جداگانه معرفي شده اند:
فَالصَّالِحاتُ قانتاتُ حافِظاتُ لِلغِيْب بِماحَفِظَ اللهُ(نساء34)
بايد توجه داشت در اين آيه ويژگي همسران (زوجات ) صالح مورد نظر است ، نه زنان به طور مُطلق؛ به ويژه اينكه در ادامة آيه نُشوز در مقابل اين صلاح مطرح شده است .زنان صالح و درستكار كساني اند كه  خاضع و متعهد در برابر نظام خانواده‌اند، و نه تنها در حضور شوهر، بلكه در غياب او حفظ الغيب مي كنند.

تأثير صلاح پدر بر سرنوشت فرزند.
هنگامي كه موسي كليم الله با عبدي از عباد خدا(کهف:56) كه در برخي تفاسير(مجمع البیان ج6ص745)به خضرنبي(عليه السلام)تفسير شده است. خضر خواست ديواري را كه در مسير سفرشان به آن رسيده بودند، تعمير و ترميم سازد،‌ و چنين كردند . موسي علت را جويا شد . خضر در پايان اين سفر علمي و حكمت آميز، چنين پاسخ گفت :
و أمّا الجدار فكان لغلامين يتيمين في المدينه و كان تحته كنز لهما و كان ابوهما صالحاً فاراد ربك ان يبلغا اشدهما و يستخرجا كنتزهما رحمه من ربك )کهف :82)
 و اما ديوار، از آن دو پسر [بچة] يتيم در آن شهر بود، و زير آن ، گنجي متعلق به آن دو بود، و پدرشان [مردي] نيكوكار بود، پس پرودگار تو خواست آن دو [يتيم] به حد رشد برسند و گنجينة خود را ـ كه رحمتي از جانب پرودگارت بوده بيرون آورند…
مي بينيم كه خداوند به حال آن دو كودك يتيم رحمت خود را شامل مي فرمايد، و دو پيامبر بزرگ خود را مأمور حفظ مال آن دو مي نمايد، تنها به اين دليل كه پدرشان فردي صالح بوده است . نكته اي كه برخي مفسرين ذكر كرده اند اين است كه دراين آيه سخن از صلاح خود آن دو فرزند به بيان نيامده، بلكه تنها عامل اين رحمت الهي، ‌صلاح پدرشان عنوان شده است(مجمع البیان ج6ص754) همچنين گفته‌اند اين « أب صالح » پدر آن دو نبود،‌ بلكه بين ايشان هفت نسل فاصله بوده است.(المیزان ج13ص349) بنابراين، چه بسا صلاح انسان براي فرزندانش آثاري زيبا به ارث گذارد و سعادت و خير را براي آنها به ارمغان آورد.

صالحان، وارثان زمين  :
و لقد كتبنا في الزبور من بعد الذكر أن الارض يرثها عبادي الصالحون(انبیا :105)

در زبور بعد از تورات نوشتيم كه زمين را بندگان شايسته ما به ارث خواهند برد.
بايد توجه داشت برخي « ارض » در آيه فوق را « ارض الجنه » از بين بهشت دانسته اند، ولي مرحوم طبرسي، اين قول را ضعيف مي شمرد.(المیزان مدرک فوق )