کسب محبت

هر انسانی به دنبال آن است که در جامعه، عزیز و آبرومند و مورد احترام و توجه دیگران باشد. احترامی که نه برخاسته از موقعیت و مقام های اجتماعی بلکه ریشه در شخصیت و ویژگی های رفتاری انسان داشته باشد .

.امروزه دانش روان شناسی و تبلیغات و

ارتباطات، فصل قابل توجهی را برای پاسخ گویی به این نیاز اجتماعی اختصاص داده اند و روش ها و دستورالعمل هایی را در این زمینه مطرح می کنند. حال با توجه به اهمیت مقبولیت و محبوبیت در افکار عمومی در جوامع امروزی می خواهیم ببینیم از نگاه قرآن کریم که منشور زندگی مومنانه و زیست متعالی است، چگونه می توان در دنیا و آخرت و نزد خدا و خلق محبوب زیست و در دل ها نفوذ داشت؟
خداوند در آیه ۹۶ سوره مبارکه مریم در این باره می فرماید: «اِنَّ الَّذینَ آمَنوُا وَ عَمِلوا الصّالِحاتِ سَیَجعَلُ لَهُمُ الرَّحمنُ وُدّاً؛ کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام داده اند، خداوند رحمان محبت آن ها را در دل ها می افکند.
قرآن کریم در این آیه از «ایمان» و «عمل صالح» به عنوان دو عاملی نام می برد که سبب جلب محبت خدا و مومنان در دنیا و آخرت می شود.
علامه طباطبایی(ره) جلب محبت را مقید به هیچ قیدی نمی داند و می نویسد: در این آیه وعده زیبایی از ناحیه حق تعالی مطرح شده و آن این که به زودی برای کسانی که ایمان آورده اند و عمل صالح می کنند، مودتی در دل ها قرار می دهد و مقید نشده که در کدام دل ها؟ آیا دل های خودشان یا دل های دیگران؟ در دنیا یا در آخرت؟
تفسیر نمونه هم محبت و مودت را مقید به هیچ یک از این موارد نمی داند و در توضیح چگونگی ایجاد محبت از طریق ایمان و عمل صالح می نویسد: ایمان و عمل صالح جاذبه و کشش فوق العاده ای دارد، اعتقاد به یگانگی خدا و دعوت پیامبران که بازتابش در روح و فکر و گفتار و کردار انسان به صورت اخلاق عالیه انسانی، تقوا و پاکی و درستی و امانت و شجاعت و ایثار و گذشت تجلی کند، همچون نیروی عظیم مغناطیس رباینده است، حتی افراد ناپاک از پاکان خوششان می آید و از ناپاکانی همچون خود متنفرند. به همین دلیل هنگامی که می خواهند همسر یا شریکی برگزینند تاکید دارند که طرف آن ها پاک و نجیب و امین و درستکار باشد. این مودت و محبت نخستین پاداشی است که خدا به مومنان و صالحان می دهد که دامنه اش از دنیا به سرای آخرت نیز کشیده می شود.
البته بر اساس روایاتی که از طریق شیعه و سنی نقل شده است، این آیه در شأن حضرت امام علی(ع) نازل شده است. اما بدون شک اگرچه درجه عالی و مصداق اعلای این آیه امیرمومنان حضرت علی(ع) است، مومنان دیگر را هم در بر می گیرد و همه مومنان و صالحان از طعم این محبت و محبوبیت در افکار عمومی برخوردار خواهند شد و از این مودت الهی سهمی خواهند برد.

ولادت باسعادت امام رضا (ع) را تبریک عرض میکنم .

شیخ مفید در کتاب خویش، پیام جامع، آموزنده و جالبی را از امام رضا علیه‌السلام آورده است. امام(ع) این پیام را به وسیله حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) به شیعیان و دوستداران اهل بیت(ع) فرستاده‌اند
بسم الله الرحمن الرحیم
ای عبدالعظیم! سلام گرم مرا به دوستدارانم برسان و به آنان بگو: در دلهای خویش برای شیطان راهی نگشایند
و آنان را به راستگویی در گفتار و ادای امانت و سکوت پرمعنا و ترک درگیری و جدال در کارهای بیهوده و بی فایده فراخوان
و به صله رحم و رفت و آمد با یکدیگر و رابطه گرم و دوستانه با هم دعوت کن، چرا که این کار باعث تقرب به خدا و من و دیگر اولیاء اوست
دوستان ما نباید فرصتهای گرانبهای زندگی و وقت ارزشمند خود را به دشمنی با یکدیگر تلف کنند. من با خود عهد کرده‌ام که هر کس مرتکب اینگونه امور شود یا به یکی از دوستانم و رهروانم خشم کند و به او آسیب رساند از خدا بخواهم که او را به سخت‌ترین کیفر دنیوی مجازات کند و در آخرت نیز اینگونه افراد از زیانکاران خواهند بود

به دوستان ما توجه ده که خدا نیکوکرداران آنان را مورد بخشایش خویش قرار داده و بدکاران آنان را جز، آنهایی که بدو شرک ورزند و یا یکی از دوستان ما را برنجانند و یا در دل نسبت به آنان کینه بپرورند، همه را مورد عفو قرار خواهد داد اما از آن سه گروه نخواهد گذشت و آنان را مورد بخشایش خویش قرار نخواهد داد
جز اینکه از نیت خود بازگردند و اگر از این اندیشه و عمل زشت خویش بازگردند، مورد آمرزش خواهند بود اما اگر همچنان باقی باشند، خداوند روح ایمان را برای همیشه از دل آنان خارج ساخته و از ولایت ما نیز بیرون خواهد برد و از دوستی ما اهل بیت(ع) نیز بی بهره خواهند بود و من از این لغزشها به خدا پناه می برم
متن حدیث
بسم الله الرحمن الرحیم
یا عبدالعظیم!
أبلغْ عنّی أولیائی السلامَ وقل لهم: أن لا یجعلوا للشیطان علی أنفسهم سبیلاً، ومُرْهم بالصدق فی الحدیث وأداء الأمانة، ومُرْهم بالسکوت وترک الجدال فیما لا یَعْنیهم، وإقبالِ بعضهم علی بعض والمُزاوَرة، فإنّ ذلک قربة إلیّ. ولا یشغلوا أنفسهم بتمزیق بعضهم بعضاً، فإنّی آلیتُ علی نفسی أنّه مَن فعل ذلک وأسخط ولیّاً من أولیائی دعوتُ الله لِیعذّبه فی الدنیا أشدّ العذاب، وکان فی الآخرة من الخاسرین. وعرِّفْهم أنّ الله قد غفر لمحسنهم، وتجاوز عن مسیئهم، إلاّ مَن أشرک به أو آذی ولیّاً من أولیائی أو أضمر له سوءً، فإنّ الله لا یغفر له حتّی یرجع عنه، فإنْ رجع وإلاّ نُزع رُوح الإیمان عن قلبه، وخرج عن ولایتی، ولم یکن له نصیب فی ولایتنا، وأعوذ بالله من ذلک