عقد ازدواج تنها طریق مشروع و سالم در برقراری ارتباط همسری بین زوجین است و در این امر فرقی بین ازدواج و دائم نمی‌باشد. پس طرفین پس از جاری شدن عقد، زن و شوهر یک دیگر محسوب می‌گردند و تنها تفاوت در این امر این است که در عقد موقت، پایان این ازدواج از پیش تعیین و توافق شده است.
تفاوت‌هایی در تعهدات زن و مرد در ازدواج موقت با ازدواج دائم وجود دارد، از جمله آن که:
1- ذكر نشدن مهر در عقد دائم، عقد را باطل نمى‏سازد؛ بر خلاف عقد موقت. لذا ذکر مهریه در عقد موقت واجب است.
2- زن و شوهر در عقد دائم از یكدیگر ارث مى‏‌برند؛ بر خلاف عقد موقت.
3- جایز نیست زن و شوهر در عقد دائم شرط كنند كه نزدیكى انجام نگیرد؛ بر خلاف عقد موقّت (زن می‌تواند شرط کند که نزدیکی صورت نگیرد، اما اگر بعداً راضی شد، مانعی ندارد)
4- شوهر در عقد دائم باید نفقه زن را بپردازد ؛ برخلاف عقد موقّت.
5- زن در عقد دائم بدون اجازه شوهر نمى‌‏تواند بیرون برود؛ ولى در عقد موقت مى‏‌تواند ؛ مگر آنكه باعث تضییع حق شوهر شود.
6- ذكر مدت در عقد دائم لازم نیست؛ ولى در عقد موّقت باید حتماً مدت زمان ذكر شود. هیچ محدودیتی در مدت زمان ازدواج موقت وجود ندارد (از چند دقیقه تا چند سال)
   نکته: چنانچه از تعیین زمان غافل شوند، عقد نکاح موقت به عقد دائم بدل خواهد شد و عقد منعقده ، دیگر، منقطع نیست و تمام احکام دائم بر این عقد بار خواهد شد – یعنی حتی برای جدایی باید صیغه طلاق جاری کنند و احکام طلاق بر آنها مترتب می‌باشد).
7- عقد موقت طلاق ندارد بلکه جدا شدن زن و مرد به‌واسطه تمام شدن مدت عقد و یا بخشیدن مدت (مرد باقیمانده زمان عقد را به زن می‌بخشد) می‌باشد.