امیدو نشاط

برای چند چیز بعد از سلام نماز، باید سجده سهو بجا آورد

= اگر یک سجده یا تشهد را فراموش کند و پیش از رکوع رکعت بعد یادش بیاید باید برگردد و بجا آورد.

اوّل: سخن گفتن در بین نماز به صورت غیر عمد

=ولو اه و اخ باشد.نه سرفه

= اگر نماز گزار به اشتباه یا به خیال این که نماز تمام شده حرف بزند باید دو سجده سهو بجا آورد

دوّم: فراموشی یک سجده

=اگر دو سجده از یک رکعت فراموش شود، نماز باطل است

سوّم: در نماز چهار رکعتی بعد از سجده دوم شک شود که چهار رکعت خوانده شده یا پنج رکعت
=در جائی که نباید نماز را سلام داد؛ برای مثال در رکعت دوم نماز چهار رکعتی به صورت غیر عمدی سلام بدهید
آنکه تشهد را فراموش کنید=
=اگر به صورت غیر عمدی تسبیحات اربعه ترک شود یا بیشتر و یا کمتر از سه مرتبه گفته شود، احتیاط مستحب آن است که بعد از نماز دو سجده سهو بجا بیاورید.

=اگر سجده سهو را بعد از سلام نماز به عمد بجا نیاورید معصیت کرده اید و واجب است هرچه زودتر آن را انجام دهید و چنانچه به صورت غیر عمدی بجا نیاورید هر وقت یادتان آمد باید فوری آن را انجام دهید و لازم نیست نماز را دوباره بخوانید

چگونگی سجده سهو

بعد از سلام نماز فوری به نیّت سجده سهو، پیشانی را به چیزی که سجده بر آن صحیح است بگذارید و  این  ذکر را بگویید

 بِسْمِ اللهِ وَبِاللهِ اللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد � و بعد بنشینید و دوباره به سجده مثل قبلی و بنشیند و بعد از خواندن تشهد سلام دهید..

 دعای روز بیستم ماه مبارک رمضان

اللهمّ افْتَحْ لی فیهِ أبوابَ الجِنانِ واغْلِقْ عَنّی فیهِ أبوابَ النّیرانِ وَوَفّقْنی فیهِ لِتِلاوَةِ القرآنِ یا مُنَزّلِ السّکینةِ فی قُلوبِ المؤمِنین.
خدایا بگشا برایم در آن درهاى بهشت وببند برایم درهاى آتش دوزخ را و توفیقم ده در آن براى تلاوت قرآن اى نازل کننده آرامش در دلهاى مؤمنان.

یا مُنَزّلِ السّکینةِ فی قُلوبِ المؤمِنین.
 انسان هزاره سوم خسته از دستاوردهاى آزاردهنده تكنولوژى، آلودگى هاى صوتى، آلودگى محیط زیست به دنبال آرامش و خوب زیستن است اگر در روزهاى اول زندگى اجتماعى، انسان تصور مى كرد ابزار او را به فراغ بال مى رسانند، امروز دیگر مدرن ترین ابزار زیستى، انسان غمگین را درقرن بیست ویكم خوشحال نمى  كند.

كارشناسان علوم رفتارى خستگى انسان قرن بیست و یكم را تمدن زدگى و خستگى ناشى از دستاوردهاى صنعتى دانسته اند و معنویت را درمان دغدغه هاى روحى و فكرى انسانها مى دانند.

انسان امروزى به دنبال آرامش، رسیدن به كمال و خوشبختى در زندگى است و هنر خوب زیستن هم در آرامش افراد معنى مى شود.

خوشبختى واقعى در عصرى كه ما در آن زندگى مى كنیم، مادیات نیست. رفاه نسبى به اندازه اى كه نیازهاى اولیه و ضرورى انسان تأمین شود و ابزار و امكانات زندگى براى فرد مهیا گردد براى رسیدن به آرامش كافى است.

برابرى و عدالت اجتماعى را براى رسیدن به آرامش مهم مى داند و مى گوید: همدلى و تفاهم، صداقت و عشق متقابل به ویژه در روابط زناشویى و خانوادگى از جمله هنر خوب زیستن است.

فریب و نیرنگ، دروغ و ریا، دورى و نفاق، رشك و حسد، به عنوان آسیب هاى رفتارى موجب تخریب یك زندگى شاد و آرام مى شود.

مهمترین نكته توكل به خدا، اعتماد به نفس، امید به آینده و پذیرفتن معنویات در وپذیرفتن مبانى ارزشى در زندگى جزء عواملى است كه بشر را به خوشبختى و شادكامى صادق، پایدار و مستمر مى رساند.

گرچه از �آرامش روح� به عنوان �گم شده� انسان معاصر یاد می شود، اما چنان نیست که این گوهر نایاب، دست نیافتنی باشد، به دلیل انسان های بی شماری که از آن برخوردارند و زندگی های �بی اضطراب� و روح های �آرام� دارند.

همان گونه که �امنیّت اجتماعی� اگر نباشد، انجام دادن هر نوع خدمات اقتصادی و رفاهی و آموزشی و... دچار اختلال می شود، وقتی هم که �آرامش روح� نباشد، نه فکر کار می کند، نه زمینه یادگیری فراهم می شود، نه دلبستگی به زندگی پدید می آید و نه خلاّقیت های ذهنی و فعالیت های علمی صورت می پذیرد؛ چون نگرانی، قدرت تصمیم را نیز مختل می سازد.

بعضی در فراز و نشیب زندگی و تلاطم امواج حوادث، همچون تکّه چوبی دستخوش امواج اند؛ بعضی هم مانند کوهی عظیم، ایستاده در کنار خیزاب های بلند و سنگین دریاها

و چگونه می توان با داشتن یک �تکیه گاه�، از اطمینان خاطر و آرامش روح و سکون نفس، برخوردار بود و از فشارهای روحی و ناامنی فکری و امواج تشویش خاطر رها شد؟

چراغ راه تو، جز سوز اشک و آهی نیست،

تو را که مانده چنین بی پناه و دلگیری

بجز خدای جهان، هیچ تکیه گاهی نیست،

به پیش پای تو، ای اشتیاق سبز و جوان

بجز نیایش و راز و نیاز، راهی. نیست

ایمان، امنیّت و آرامش می آورد و اگر قرآن کریم هم فرموده است که:

دل، آرام گیرد ز یاد خدای. اشاره به نقش ایمان و اعتقاد به خدا و یاد آن محبوب و معبود، در ایجاد آرامش روحی است.

نیایش در زندگی

موجودی �بی نهایت کوچک�، وقتی در برابر آفریدگارش که �بی نهایت بزرگ� است قرار می گیرد و خود را حتی کمتر از قطره ای در برابر اقیانوس و ذرّه ای در مقایسه با کهکشان ها می یابد، احساس کوچکی در برابر آن عظمت، او را به کرنش و نیایش وا می دارد و همه عظمت در همین احساس نیازمندی است.

آنچه این �هیچ� را به آن �همه� پیوند می دهد، �دعا�ست.

بی جهت نیست که موسای کلیم، برای به انجام رساندن رسالت عظیمش، دعا می کند و از خداوند �شرح صدر (گشودگی سینه)� می طلبد.

نیایش، انسان ها را آن چنان رشد می دهد که جامه ای که وراثت و محیط به قامتشان دوخته است، برای شان کوتاه گردد. ملاقات پروردگار، آنها را از صلح و آرامش درون، لبریز می سازد، به طوری که شعشعه پرتو این صلح، از چهره شان نمودار است و آن را هرجا که روند، با خود می برند(الکسیس کارل )

*****************************

الهی سائلی پشت در آمد

فقیر آمد، فقیر حیدر آمد
به اذن الله تا در میزنم من

دم از آقا حیدر میزنم من
علی مشکل گشای هر غم ماست

علی در اصل اسم اعظم ماست
علی آیینه ذات و صفات است

گردان لوح سیئات است
علی با سائلانت همنشین است

علی با بی کسان یار و معین است
خدایا میزنم یا حی سرمد

به نام حیدر و نام محمد (ص)
شب تقدیر چون با نور آید

تو گویی سوی کوه طور آید
شب قدر تو چون بی نور باشد

من از حال پیمبر دور باشم
اگر با رو سیاهی تمامم

رسد پرونده ام دست امامم
چه حالی شود آن نایب خوبم

الا ای من که غفار الذنوبم
به خاک کربلا سوگند یا رب

به احوال صبور قلب زینب
به حق مجتبی نور دو عینت

به گودال پر از خون حسینت
به اشک چشم بارانی عباس

به قلب پاک و نورانی عباس
به محراب علی و قتله گاهش

که در وقت سحر شد قتله گاهش
به حق کوثر قرآن، الهی

به این پرونده ما کن نگاهی
مبادا آبروی ما بریزد

که اشک مهدی زهرا بریزد
به یک العفو درد ما دوا کن

بیا و خاک ما را کربلا کن
که شاید پاک قرآن سر بگیرم

پس از آن یار را در بر بگیرم
الهی دوست راضی گردد از ما

به لطفت بعد از این یاریم او را
ندای یا لثاراتش چو آید

نگاه تازه ای بر ما نماید
اگر مهدی قیامش راه افتد

بسیج انتقامش راه افتد
تمام کوچه را امداد سازیم

در و دیوار را آباد سازیم
اگر آلوده دامن پاک گردد

به زیر پای اکبر خاک گردد