مقام معظم رهبری(دامت برکاته)فرمود:
"امروز حسین بن علی(ع) می تواند دنیا را نجات بدهد،به شرط آنکه چهره او را با تحریف مغشوش نکنند.نگذارید مفاهیم تحریک آمیز،کارهای تحریف آمیز و غلط،چشم ها و دل را از چهره مبارک و منور حسین بن علی (ع)منصرف کند،با تحریف بایستی مقابله کنید".
با اندکی تأمل به فلسفه عزاداری حسینی که همان زنده نگه داشتن اسلام و مکتب اهل بیت( ع) است متوجه می شویم که در اثر ورود آسیب‌ها، آفات و تحریفات این هدف و فلسفه اصلی تا حدودی فراموش گشته و اهداف کاذب دیگری جایگزین آن شده است.من در این مقاله سعی دارم نمونه ای از این انحرافات را متذکر شوم تا بلکه توجه مسئولین امر جلب شده و برای مقابله با آن اقدامی بکنند.

عزاداری و برپایی مجالس اباعبدالله الحسین(ع) همواره از سوی همه بزرگان و ائمه معصومین تأکید وسفارش شده و این مجالس برکات بسیاری دارند و باید هر سال پرشور تر و باشکوه تر برگزار شود.اما در طول سالیان ،برخی تحریفات و انحرافات باعث فراموشی فلسفه قیام امام حسین (ع) شده است ، که در نتیجه شاهد انحراف از مسیر اصلی قیام امام حسین (ع)بوده ایم.
عزاداری و سوگواری برای سیدالشهدا هر چند عمل بسیار پسندیده ومهمی است اما در نهایت از لحاظ درجه شرعی یک عمل مستحب است و حداکثر می توان گفت مستحب موکد، ولی متأسفانه گاهی شاهد هستیم که برخی واجبات دین فدای این عمل مستحب گردیده که نمود اصلی انحراف از مسیر قیام عاشوراست.
یکی از واجبات مهم دین اسلام که سفارش بسیار بدان شده و به فرموده پیامبر ستون دین است نماز می باشد،اما آیا جایگاه و اهمیت نماز در این مراسمات رعایت می شود؟
برای مثال یک نمونه عینی از این انحرافات که در شهر خودمان همه ساله در روز عاشورا اتفاق می افتد اشاره می کنم.
به خوبی می دانیم که روز عاشورا و لحظه به لحظه آن به منزله کلاس درسی است که استادش امام حسین (ع) می باشد،یکی از درسهای مهم روز عاشورا که توسط امام حسین (ع)تبیین شد جایگاه و اهمیت نماز می باشد. وقتی که ساعت نماز فرا می رسد امام در حالی که بسیاری از یارانش به شهادت رسیده بود و دشمن از هر طرف ایشان را محاصره کرده بود دستور توقف جنگ برای ادای فریضه نماز را می دهد.درس دوم امام در مورد نماز اهمیت نماز جماعت می باشد که امام دستور میدهند بیرون از خیمه ها و به جماعت نماز اقامه گردد هر چند که لشکریان عمر سعد بارها امام و اصحابش را هدف تیرها قرار دادند در حالی که دو تن از یاران امام در حال نماز به شهادت رسید ولی امام و اصحابش نماز خود را کامل اقامه کردند.
حال سئوال من این است آیا می شود به بهانه عزاداری برای امام حسین(ع)نماز را سبک شمرد؟
پس چرا ما همه ساله در میانه در روز عاشورا شاهد هستیم که در نقاط مختلف شهر مراسم شبیه خوانی یا همان تعزیه برگزار می شود و اثری از نماز در آن دیده نمی شود؟
مگر نه اینکه یکی از وقایع مهم روز عاشورا نماز ظهر عاشورا می باشد؟
بانیان و برگزار کنندگان مراسم حداقل ساعتی برای اقامه نماز مجلس خود را تعطیل نمی کنند و آن را تا نزدیکی غروب هم ادامه می دهند و لااقل در قالب نمایش هم نماز را به تصویر نمی کشند.
آیا منکری بزرگتر از این وجود دارد که واجبی را فدای مستحبی کرد؟هر چند این کار برگزار کنندگان مراسم به نوعی ابراز ارادت به امام حسین (ع) محسوب می شود ولی از نظر من بزرگترین خیانت به آرمان حسینی است.

من در ادامه به نقش علما و روحانیون و مسئولین هیئات ها و بانیان مجالس و عموم مردم برای مقابله با این آفتها اشاره می کنم.
علما و روحانیون
اینان حافظان دین و پاسداران مکتبند و نقش نگهبانان دین را ایفا می‌کنند.در هنگام ظهور بدعت، تحریف و خرافه، این عالمان و مراجع دینی هستند که باید علم خود را آشکار کنند و حقایق را بدون پرده به مردم بگویند (ولو مردم خوششان نیاید و احیاناً به مخالفت هم برخیزند) وظیفه علماست که با اکاذیب مبارزه کنند و مشت دروغ‌گویان و دجالان را برای مردم رو کنند و از این حیث مسئولیت آنان به مراتب بیشتر از بقیه است.
رسول گرامی اسلام از باب اتمام حجت بر تمام عالمان و دانایان امتش، از آنها خواسته که در برابر تحریفات و بدعت‌ها موضع بگیرند وگرنه مورد لعن و نفرین خداوند قرار خواهند گرفت. "زمانی که در امتم بدعت‌ها هویدا گشت بر عالم است که علم خویش را آشکار کند، پس هر کس (چنین) نکند لعنت خدا براو باد".
پس وظیفه و رسالت علماء در قبال عزاداری سید الشهداء روشن است آنها نقش نگهبان و ناظر را دارند که به محض ورود آفت یا تحریف بایستی فوراً هشدار دهند و بدون هیچ ترس و هراسی حقیقت را برای مردم افشاء کنند و مسامحه در این امر به هیچ وجه روا نیست؛ زیرا مسامحه در امور مهمی همچون عزاداری امام حسین عواقب خطرناکی را به دنبال خواهد داشت واز اثرات و فواید آن خواهد کاست تا جایی که به یک عادت تبدیل می‌شود. و این همان چیزی است که دشمنان دنبال می‌کنند.
مبلغان مجالس حسینی باید از ذکر مطالب تکراری و بیهوده و نیز مطالبی که سند و مدرک معتبر ندارد به شدت پرهیز کنند چرا که عزاداران امروزی، همان مردم بی سواد دیروزی نیستند. امروز به برکت نعمت حکومت اسلامی، مردم از سطح تحصیلات نسبتاً بالایی برخوردارند و در هر مجلسی افراد تحصیل کرده و مخصوصاً جوانانی هستند که نسبت به این مسائل حساس هستند و هر مطلبی را نمی‌پذیرند فلذا بایستی سطح گفتار و سخنرانی‌های مبلغین با توجه به نیازهای موجود فراتر از حد کنونی برود؛ چرا که بسیاری از مبلغین اعزامی ما که فقط چند سالی را در حوزه گذرانده‌اند، توانایی القاء مطالب جدید را در قالب سخنرانی‌های خود ندارند. فلذا بسیاری از مشکلات عزاداری‌ها از همین جا ناشی شده است.
مسئولین هیئات ها و بانیان مجالس حسینی
این گروه از خادمان حسینی باید مجالس خود را برپایه شناخت عمیق و صحیح برگزار نمایند و با رعایت شرایط و آداب انجام این کار دقیق و ظریف بپردازند. زیرا اگر بانیان و عوامل اجرایی، به هدف و حدود عزاداری و ظرافت‌های مخصوص آن جاهل باشند، و رعایت حدود نکنند نمی‌توانند نتیجه‌ی درخوری از مجالس خود بگیرند. آری، یکی از دلایل مهمی که مبلغان فرهنگ عاشورا به طور کامل نتوانسته‌اند نقش خود را ایفا کنند و آموزه‌های اصلاحی و احیاگرانه قیام عاشورا را بازتاب دهند، همین موضوع است.
بانیان مجالس حسینی به منظور بالا بردن میزان اثر بخشی مجالس و بهره‌وری بیشتر از نعمت عزاداری و نیز جلوگیری از ورود هر گونه آفت و آسیب‌، بایستی برخی مسائل را رعایت کنند از جمله: رعایت اخلاص در عمل و پرهیز جدی از چشم و همچشمی و ریا و خود نمایی؛ که آفت هر عمل عبادی است؛ زیرا عزاداری عبادت است و قوام عبادت به خلوص نیت است و بدون نیت خالصانه این فعالیت‌ها ثمر چندانی برای انجام دهندگان آنها نخواهد داشت. و دیگر این که تلاش کنند عمل خود را از هر جهت صحیح انجام دهند و بیش از آن که به زرق و برق و تدارکات مادی مجالس و جنبه‌های ظاهری آن بیندیشند؛ به محتوا و کیفیت آن فکر کنند ودر انتخاب سخنران و ذاکران نکونام دقت داشته باشد تا ضایع کننده اوقات و نیروهای مالی و انسانی نشوند از گویندگانی دعوت کنند که از مراتب علم و فضل و پارسایی برخوردار و پایبند به اصول اخلاقی باشند و بتوانند معارف و احکام اسلام و اهداف والای حسینی را به خوبی تبیین کنند. به هر کسی اجازه مداحی ندهند و به فرموده عالم ربانی آیت الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی: کسی را برای خواندن مصیبت دعوت کنند که با تقوا و در خواندن مصیبت راست گو باشد.
مسئول هیئات بایستی به شدت از مداح محوری و اکتفا به مداحی صرف بپرهیزند چرا که مداحی‌های امروز فقط بیان احساسات است و از طرفی دین ما که فقط احساسات نیست پس باید در مجالس عزاداری حتماً سخنران باشد و احکام و مسائل مربوط به دین و زندگی مردم و وقایع عاشورا بیان شود وگرنه با مداحی صرف هیچ امیدی نمی‌توان به این مجالس داشت.
پس مداح محوری ممنوع و بلکه مداحی باید در سایه مجلس وعظ و اندرز و ... باشد.
از دیگر نکات ضروری این است که مسؤل هیئات باید مجالس را در ساعت مقرر و مناسب برگزار کنند و از طولانی کردن مجالس و سلب آرامش همسایگان به شدت پرهیز کنند. و نکته مهم دیگر آن که بانیان مجالس عزاداری باید به نظرات و هشدارهای مراجع عظام تقلید توجه کافی را بنمایند.
عموم مردم عزادار
توده‌ی مردم هم در قبال مجالس عزادری مسئولیت دارند که در هر مجلسی حاضر نشوند. امروز خیلی‌ها که به اسم امام حسین مجالس عزا بر پا می کنند به دنبال سود جویی خود هستند. بسیاری به همین اسم، این مجالس با برکت را تبدیل به مجالسی نموده‌اند که جز لهو و لعب چیزی از آنها عاید مردم نمی‌شود. اگر مردم دیدند که در مجلسی که به نام امام حسین و عزاداری ایشان برپا شده منکرات صورت می‌گیرد مثلاً مطالب بی پایه و اساس گفته می‌شود، یا برخی حرکات نادرست و غیر منطقی (مثال اعمال خرافی) انجام می‌پذیرد بر آنها واجب است که امر به معروف و نهی از منکر کنند و باید با دوری از این مجالس، باعث بی رونقی و تعطیلی آنها بشوند
**************************************************      
 این محرم و صفر است كه اسلام را زنده نگاه داشته است وما
هرچه داريم از محرم است» (امام خمينى (ره)) .

معمولاً هر سال در اواخر ماه شريف ذيحجه ، شيفتگان و
عاشقان آستان اباعبدالله الحسين (ع) خود را مهياى عزادارى
سرور و سالار شهيدان مى كنند. نصب انواع پرچم و پارچه،
برپايى تكيه، آماده سازى حسينیه ها و مساجد، سياهپوش كردن
در و ديوار و خلاصه فراهم سازى فضاى عشق و ارادت
وسوگوارى، از جمله كارهايى است كه در اين ايام با شور و
حرارت خاصى انجام مى شوند. اما در اين ميان يكسرى نكات،
ظرايف و تكاليف وجود دارند كه چنانچه رعايت شوند، عزادارى
هاى ما داراى خلوص و صفاى بيشترى شده و درنتيجه موجبات
 رضايت خاطر حضرتشان را در حد امكان فراهم خواهد ساخت
. از سر دلسوزی ، چند نکته ای را خطاب به مردم شریف و
جوانان عزیز یاد آور میشویم باشد که خداوند ، عزاداری همه ما
 را مقبول درگاهش قرار دهد.

برپايى تكيه و چادرهاى عزادارى :

مشكل امام حسين (ع) و مكتب عاشورا تعدد و يا كميت هيأتها و
تکیه ها نيست. مشكل اين است كه نبايد به ظواهر كار پرداخت.
 معرفت واقعى و لازم و شناخت مطلوب  از راه و هدف ائمه
 معصومین  (ع) چيزى است كه بايد مورد توجه قرار گيردو چه
بسا گاه ، حركات و اعمال برخى از ما همچون سد معبر كردن با
تكيه ها براى عابران موجب ناراحتى اهل بيت عصمت وطهارت
شود. پس محل عزاداری نباید باعث مزاحمت برای مردم
شود .بعضا مشاهده میشود که برخی افراد از روی احساسات و
شور جوانی و ... اقدام به تشکیل و راه اندازی هیات میکنند که
متاسفانه افراد زیادی به صورت منسجم و مرتب در آنها شرکت
 نکرده و موفق عمل نمینمایند . یا مشاهده میشود که در یک
محله کوچک چندین هیات راه میافتد که تعداد شرکت کنندگان آنها به ندرت از بیست نفر تجاوز میکند . خوب چه بهتر است که این هیاتها با هم ادغام شده و تجمیع گردیده و متحد  و منسجم عزاداری نمایند . قطعا در سایه اتحاد و همدلی و تعامل میتوان به نتایج بهتری دست یافت .
تزيينات :
لازم است تكيه ها، حسينيه ها و چادرهاى عزادارى با پارچه ها،
 نوشته ها و مضامين آموزنده و منطبق با واقعيات ماجراى كربلا
تزيين شوند و از نصب هرگونه عكس تحت عنوان تمثال حضرت
عباس(ع) ، چهره امام حسين (ع) و... جداً خوددارى شود.

متأسفانه در سالهاى اخير، برخى افراد سودجو از اعتقادات و
احساسات پاک مردم  سوء استفاده كرده و اقدام به كشيدن
تصوير حضرت ابوالفضل عباس(ع) درحالتهاى مختلف مى كنند.
در حالى كه اگر از كسى عكس وجود داشته باشد بايد با بقيه
عكسها و نسخه هاى آن هم  به نوعی همخوانی داشته  باشد،
پس چرا در اين تصاوير، چشمها، ابروها، ريش ، حالات صورت
، پيشانى و... با هم تفاوت دارند؟ آيا اين بى احترامى نيست؟ آيا
اين سودجويى نيست؟ آيا اين خدشه دار كردن حرمت ائمه
نيست؟ این نکته را اینجا ذکر کنیم که  يكى از پيام هاى  قشنگ
عاشورا ، حجاب و داشتن وقار  است.

ديده شده که افرادى  به اتفاق خانواده با ظاهرى نامناسب كنار
پوسترها و داربست عکسها ، مثلاً عكس حضرت عباس(ع)
ايستاده اند و دارند عكس يادگارى مى اندازند. که این کارها
زیبنده و شایسته عزاداری نیست .

بايد درون هيأتها از هرگونه زرق و برق و اسراف كارى خالى
باشد. داخل تكيه ها بايستى ساده و بى آلايش باشد. تزيينات به
گونه اى باشد كه شور وحال حسينى و عزادارى به انسان دست
بدهد، حال خوش كربلايى شدن را به آدمى القا نمايد، نه اينكه
وقتى وارد هيأت مى شويم انواع لامپهاى چشمك زن و پارچه
هاى شلوغ و رنگارنگ و عكسهاى متنوع ما را از فضاى اصلى
كار دور كند.

در تكيه ها مى بايست موضوعاتى از قبيل: نور - آب خورى -
دستشويى - صدا - تهويه - سرمايش و گرمايش - نكات ايمنى
و... به دقت مورد عنايت قرار گرفته و به آسايش و آرامش
خانواده ها توجه ويژه شود.

بهتر است براى تزيين ديوارها، قطعاتى از زيارت عاشورا همراه
با معنى نصب شود. زندگى نامه امام حسين به صورت خيلى
خلاصه در جاهاى مختلف درج شود.نکته های آموزنده چاپ و
تکثیر و به مردم داده شود .

نظم و انضباط :

لازم است مسؤولين دسته هاى عزادارى از ايجاد مزاحمت براى
مردم بپرهيزند. هيأت را رأس ساعت مقرر مثلاً ۸ يا ۹ شب
شروع كنند و حداكثر در ساعت ۱۱ يا ۱۲ مراسم را  پايان
دهند. مگر شبهاى تاسوعا و عاشورا و شب يازدهم كه بايد
بيشتر به عزادارى و كسب معرفت بپردازيم. رعايت حال مردم،
سالخوردگان ، كودكان، افراد مريض محله هاى اطراف بسيار
مهم است. آنچه مسلم است نشانه ارادت هر هيأت و دسته
عزادارى به امام حسين (ع) تعداد باندهاى اكو، تعداد نفرات و
تعداد زنجيرها و يا پرچمهاى آن نيست بلكه ارادت و خلوص دل
و صفاى باطن و نيت پاك و دل بى كينه است كه خريدار دارد. در
واقع داستان کربلا یک امر کیفیتی است نه کمیتی و ما باید دنبال
کیفیت کار باشیم .
براستى چه فرقى است بين دسته اى كه اكو، موتور برق و وسايل زياد
دارد با دسته اى كه هيچ ابزارى ندارد و عزاداران آن سينه مى زنند و ح
ركت مى كنند؟ بهتر آن است که مثلا دوساعت و نیم وقت یک مجلس ع
زاداری اینگونه زمان بندی شود . نیم ساعت برای تلاوت قرآن و بیان
احکام شرعی و  خواندن زيارت عاشورا، چهل دقیقه برای سخنرانی  و
چهل دقیقه برای عزادارى و نوحه و سينه زنى و حدود بیست دقیقه هم
برای  دعا و پذیرایی و اختتاميه کار .

وظایف و رسالت زنان و دختران :
حضرت زينب (
س) و حضرت فاطمه زهرا(س) الگوهاى راستين و حقيقى براى زنان
جامعه بشرى هستند. پس چه بهتر زنان و دختران ما بويژه در ايام
محرم كارى كنند زهراگونه و زينب وار .   و طوری در عزادارى ها ش
ركت كنند كه زیبنده یک زن مسلمان خداترس باشد.  در اینجا نكته مهم
و اساسى حفظ حجاب است. هرچقدر خانمها نسبت به اين نكته حساس
تر باشند قطعاً فضاى معنوى بيشترى بر عزادارى ها حاكم خواهد شد.

دور ماندن از تیرهای فتنه انگیز شیطان و دوری از نامحرمان و همچ
نین پرهیز از هرگونه آرایش و جلوه گری نکته پر اهمیتی است که باید ر
عایت شود . ضمن آنكه بهتر است خانمهاى عزادار و رهروان حضرت ز
هرا و حضرت زينب (س) در مكانهايى امن مانند مساجد حاضر شده و
با خيال راحت و بدون مزاحمت نامحرمان به عزادارى بپردازند. اصلا
شایسته نیست که زنان و دختران پشت سر دسته ها راه افتاده و خدای
ناکرده دچار گناه شوند . لازم است بانوان و دختران از تجمع در پیاده
رو ها و نشستن در معابر به شدت پرهیز کنند و موجبات گناه و
معصیت برای جوانان را فراهم نکنند .

مداحان و سخنرانان:
لازم است مداحان از خست
ه كردن افراد در هنگام سينه زنى و زنجير زنى پرهيز كرده و از ضعيف
و ناتوان و خوار جلوه دادن خاندان اهل بيت خوددارى كنند. بين مظ
لوميت وخوار بودن تفاوت است ما بايد ابعاد مظلوميت و حقانيت اهل
بيت را پررنگ كنيم و ظلم و بى عدالتى دشمنان را متذكر شويم، نه
اينكه اهل بيت را طورى با اشعار و روضه هاى بى محتوا و بعضاً سا
ختگى و بدون سند، ناتوان و ذليل جلوه دهيم كه موجب بى احترامى به
ساحت مقدس و ملكوتى آنان شود. محبوبيت و سواد يك مداح در به
گريه انداختن مردم نيست.
روضه بايد روضه اى ب
اشد برخاسته از عمق دل و جان تا لاجرم بردلها بنشيند. روضه بايد اب
تدا و انتها داشته باشد، مقدمه و مؤخره داشته باشد. روضه و مرثيه با
يد بيدار كننده باشد، هشدار دهنده باشد، روضه بايد به دور از اغراض و
 اميال شخصى باشد، با آگاهى و مطالعه و فهم باشد. نقل شده است از
مداحى كه مى گفت: در هنگامه شهادت امام على (ع) ، حسنين (ع)
آمدند كنار پيكرپدر نشستند و حضرت زينب هم آمد، بچه ها دعا مى
كردند، گريه مى كردند، حضرت زينب (س) دستان كوچك خود را به
سوى آسمان بلند كرده بود و براى حال پدر دعا مى كرد و...
اين
در حالى است كه حضرت زينب در سال ۱۱ هجرى قمرى هنگام شهادت
حضرت فاطمه (س) حدوداً ۶ ساله بودند و در سال چهلم هجرى قمرى ك
ه امام على(ع) به شهادت رسيدند، ايشان حدود ۳۵ سال سن داشتند و
چگونه مى شود يك زن ۳۵ ساله صاحب دستانى كوچك باشد؟ ديگر آن
كه مداح نبايد نگاهى مادى به قضيه داشته باشد و به جاى خدمت به
اهل بيت در انديشه كسب و كار و درآمد باشد.
مكتب عاشو
را و حماسه حسينى در ميان تمام درسهاى بزرگ و انسان ساز خود ۴
پيام مهم را در بر دارد: آزادگى ، امر به معروف و نهى از منكر، نماز
اول وقت و رضایت و خوشنودی پروردگار.
سخنرانان در
گفتارهاى خود بايد ملاحظه نوجوانان و جوانان را بكنند. دقت كنند در
مجلس وعظ و خطابه آنها چه كسانى نشسته اند و متناسب با دانش، ف
هم و سن و سال افراد صحبت كنند و خودشان هم مطالعه لازم و كافى د
اشته باشند، مطالب را به صورت كاربردى، عميق و آموزنده همراه با
ذكر مثال ، داستان و لطايف ادبى ذكر كنند. آنان بايد مقتضيات زمان و
مكان را در نظر گرفته براى مردم به صورت ملموس و بى پيرايه
صحبت كنند. كارى كنند كه مردم جذب مجالس  اهل بيت شوند.
به
سؤالات نوجوانان و جوانان با دقت پاسخ دهند و دين و اهل بيت و ج
ايگاه آنها را در چنين شبهايى بهتر از گذشته و با زبانى خاص و پر
جاذبه به مردم بشناسانند.

اما ساير نكات:
- درون دسته هاى عزادار
ى، افراد از كشيدن سيگار پرهيز كنند و نوحه هاى پرشور و با محتوا
خوانده شود. حركت دسته ها، باعث ايجاد سد معبر نشود. دسته ها از ك
ارهايى نظير علامت كشى كه تأثيرى در معرفت بخشى ندارد بپرهيزند.
اگر دقت شود موضوع علامت كشى ها عده اى را به خود مشغول م
ى كند. چند نفر مواظب هستند آن نفرى كه زير علامت است برايش
مشكلى پيش نيايد، چند نفر مواظب هستند طرفين علامت از چپ و را
ست به جايى نخورد و خلاصه اصل عزادارى بدين ترتيب خدشه دار
مى شود.
- از فيلمبردارى كردن دسته ها
 پرهيز شود تا حواس افراد پرت نشود.
- از بكار گيرى آ
لات موسيقى نظير ارگ و... پرهيز شود. كربلا خودش موسيقى است،
موسيقى و سمفونی عشق و شهادت و ايثار و دیگر نیازی به موسیقی
ما نیست .  
نذر
ى و خرج دادن:
نذرى دادن، پخش و توزيع
 غذا و شربت و... امر نيكو و پسنديده اى است كه مخصوصاً در دهه
اول محرم بسيار رواج دارد و طبيعى است كه معمولاً هر كس با نيت
خاصى اين امور را انجام مى دهد. بنابراين چه بهتر كه نذرى طورى ته
يه و توزيع شود كه اولاً حتى الامكان به دست محرومان و مستمندان
جامعه برسد و ثانياً موجب اسراف كارى و هرج و مرج و به هم
ريختگى دسته های عزاداری و مراسم و برنامه ها نشود.
همچن
ين لازم است، براى برآورده شدن حاجت و رفع گرفتاريهايمان طورى به
درگاه الهى نذر و نیاز كنيم كه اولاً توان پرداخت و انجام آن را داشته ب
اشيم، ثانياً مدت آن را طورى ذكر كنيم كه واقعاً مشكلات وسختيهاى د
يگر را برايمان به دنبال نداشته باشد. و سوم آنكه نوع و جنس نذرى
طورى باشد كه با توجه به گردش ماه محرم در سالهاى شمسى، آن
نذرى یا غذا واقعاً به نحو مطلوب  قابل استفاده باشد.
روز عاش
ورا روز العطش كودكان، تشنگى خاندان و اصحاب اباعبدالله الحسين(
ع) است و عده اى در مقابل متاسفانه در این روز اين همه مى خورند
ومى نوشند و آذوقه جمع مى كنند .  در صورتى كه در مفاتيح الجنان د
اريم كه بهتر است مؤمنين در اين روز (عاشورا) از براى خانه چيزى
ذخيره نكنند. پس چرا ما اين همه ظرف و قابلمه نذرى با توجيه تبرك
جمع مى كنيم؟ بياييد طور ديگرى عزادارى كنيم به گونه اى كه موجب ت
وهين به عاشورا نشود. شايسته است كه براى خودسازى، براى كسب
معرفت، براى درك حال خاندان اباعبدالله (ع) در اين روزها (تاسوعا و ع
اشورا) كمتر بخوريم و کمتر بنوشیم و تصور كنيم كه اصحاب حضرت
در آن روزها چه ها كشيده اند؟ خود را درغم و اندوه و مصيبت آنان
شريك بدانيم و شيعه خوبى برايشان باشيم.
- در ظهر عاش
ورا همه كارها را كنار گذاشته و با شور و صفای قلبی و باطنی  نماز
جماعت اول وقت را به جاى آوريم  و بعد به كارهاى ديگر بپردازيم.
مت
أسفانه مشاهده مى شود كه بعدازظهر عاشورا همه خسته و كوفته به
خانه هايشان مى روند و به استراحت مى پردازند وشهر سوت وكور م
ى شود. در صورتى كه تازه اول ماجراست و اصل عزادارى بايد بعد از
عاشورا باشد چرا كه در حدود ۳ روز اجسادمطهر شهداى كربلا روى
زمين است، اصحاب و خاندان و زن و بچه ها به اسارت درآمده اند و م
ورد اهانت قرار گرفته و سختى هاى خاص خود را مى كشند و جرم ها و
جفاها در حق آنان اعمال مى شود، بعد ما مى رويم، مى خوابيم و
استراحت مى كنيم!؟!
در این روزها باید بسیار م
طالعه کرد و با عمق پیام مکتب عاشورا بیش از پیش آشنا شد . برخی ا
ز افراد در این روزها پیراهن مشکی برتن میکنند ولی متاسفانه زیاد هم
مرتکب گناه و خطا میشوند .  ما باید احترام پیراهن مشکی را حفظ کر
ده و به آن پای بند باشیم . از چشم وهم چشمی ، دخالت بیجا در امور د
یگران ، رقابت بیخودی ، ریا کاری ، عوام فریبی ، بی احترامی به این و
 آن ، خود خواهی ، تکبر ، غیبت و تهمت ، دروغ پردازی  و... در این ا
یام باید به شدت پرهیز نموده و کاری نکنیم که موجب سرافکندگی امام
حسین (ع ) شود .
بعضی ها متاسفانه در حی
ن عزاداری و سینه زنی حرکات و نمایشهای عجیب و غریبی از خود بج
ای میگذارند که به هیچ وجه در شان یک عزاداری اصیل و با معرفت نی
ست . ما حق نداریم که به تاریخ  یا به دعاها از خودمان چیزی اضافه ک
نیم ، یا دعا و تاریخ و روایات را تفسیر به رای کنیم . اشعار ، نوحه و م
طالب ما باید وزین و بی پیرایه و روشن باشد . بایستی از خرافه گویی
و خرافه پرستی و ذکر مطالب بدون سند جدا خودداری کنیم و اجازه ند
هیم که واقعه عاشورا در میان  انبوهی از بافته ها و امیال شخصی ما
گم و ناپیدا گردد .  متاسفانه مشاهده میشود برخی جوانان در ایام م
حرم  بر خلاف مقررات راهنمایی  و رانندگی خودروهای خودرا  به گونه
ای  عجیب و غریب تزیین کرده و صدای ضبط صوت خود را بالا برده 
و به جولان در معابر میپردازند که قطعا خوشنودی امام حسین را در بر
ندارد و موجب تاسف است .  عده ای هم بجای شرکت در مراسم
عزاداری در قالب گروه های چند نفره به گشت و گذار در معابر می
پردازند که اصلا صحیح نیست . در هر حال بویژه در چنین ایامی حضور
و بروز شیطان پر رنگ تر و شدیدتراست و شیطان  سعی میکند با قد
رت بیشتری از هر گونه ابزار و روشی برای گمراه کردن ما استفاده کند
که بایستی خیلی مراقب باشیم .  مسئله  دیگر، ایستگاه های به اص
طلاح صلواتی است که متاسفانه بعضا محلی میشوند برای تجمع عده
ای اراذل و اوباش و وقت گذران که موجب ناراحتی و ایجاد مزاحمت
برای خانواده ها میشوند .  امید است همگان کاری کنیم در شان اهل
بیت و قرآن  .   خدایا ما را جزو رهروان و شیعیان واقعی راه
حضرتشان قرار بده . تا چه قبول افتد و چه در نظر آید .
========================================
    ماه محرم در مکتب تشیع یادآور نهضت حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) و حماسه‌ جاودان کربلاست
 
 ماه محرم، نخستین ماه از ماه های قمری است و علت نامگذاری آن به محرم،‌به این دلیل است که در زمان جاهلیت، جنگ در این ماه را حرام می‌دانستند و روز اول محرم را اول سال قمری قرار می‌دادند.
 ماه محرم در مکتب تشیع یادآور نهضت حضرت سیدالشهداء (علیه
 السلام) و حماسه‌ جاودان کربلاست.  و یادآور دلاورمردی‌های یاران با وفای اباعبدالله الحسین(علیه السلام)، فداکاری‌های زینب کبری(سلام الله علیها)، حضرت سجاد(علیه السلام) و همه‌ اسرای کاروان.
 یادآور خطبه‌ها و شعارهای آگاهی‌بخش سید و سالار شهیدان، نطق آتشین حضرت زینب(سلام الله علیها) و خطابه‌ غرّای زین العابدین(علیه السلام) است.
 و یادآور استقامت حبیب بن مظاهر و شهادت عون و جعفر و... است.
 این ماه، ماه پیروزی خون بر شمشیر و حق بر باطل است.
 در فرهنگ شیعه، نام محرم با عاشورا، کربلا و امام حسین(ع) آمیخته شده، گویی محرم جز حسین و کربلا معنا ندارد.
 وظیفه پیروان امام حسین(ع) و شیعیان آن حضرت، عمل به سیره و رفتار آن بزرگوار است.
چراغ فروزانی که اباعبدالله الحسین(ع) روشن کرد، روشنایی‌بخش راه پیروان اوست. بنابراین، دوستداران و شیفتگان آن حضرت وظیفه دارند با عزاداری و سوگواری در شهادت آن حضرت و یاران باوفایش، این مشعل هدایت را برای همیشه تاریخ روشن نگه دارند.
 عزاداری برای سالار شهیدان از جنبه‌های دیگر نیز مورد توجه است که عبارتند از:
 تولّى و تبرّى: دوست داشتن دوستان خدا؛ یعنی پیامبر اکرم(ص) و خاندان او و بیزاری جستن از دشمنان خدا؛ یعنی دشمنان پیامبر و خاندان او.
عزاداری نیز ادای تکلیف تولّى و تبرّى است که از فروع دین و تکالیف شیعه است.
گریه و اشک بر حسین(ع)، نوعی بیعت و امضای بیعت با امام و ابراز تنفر و انزجار از دشمنان و قاتلان آن حضرت است.
 رشد فردى، اجتماعی و فرهنگى: یکی از آثار عزاداری برای امام حسین (ع)، ساختن فرد و جامعه بر اساس الگوی عرضه شده توسط اهل بیت (علیهم السلام) است؛ عزاداری از روی شناخت و معرفت و رعایت چارچوب‌های شرعی و عرفى. انجام دادن این عزادارى، افزون بر اینکه در بعد عاطفی و معرفتی، فرد را به ائمه اطهار وابسته می‌کند، فرهنگ زلال اهل بیت و مذهب شیعه را نیز با معرفت و عاطفه به نسل‌های بعدی منتقل می‌کند و این بهترین راه برای حیات فرهنگی مکتب اهل بیت به شمار می‌آید.
 حفظ و ترویج اسلام ناب: عزاداری و گریه بر مصایب امام و یارانش، موجب زنده نگه داشتن راه و هدف نهضت و مکتب حسینی است.
 مجالس عزا، ادامه رسالت پیام‌ رسانان عاشورا؛ امام سجاد(ع) و حضرت زینب (س) است. سوگواری در محرم و گریه بر مظلومیت شهدای کربلا، سلاحی است با فریاد و اعتراض به ستمگران.
 امام خمینی(ره) می فرماید: «محرم،‌ماه نهضت بزرگ سید شهیدان و سرور اولیای خداست که با قیام خود در مقابل طاغوت، تعلیم سازندگی و کوبندگی به بشر داد و راه فنای ظالم و شکستن ستم‌کار را در فدایی دادن و فدایی شدن دانست.»
 مقام معظم رهبرى نیز می فرماید: « امام حسین(ع)، از لحاظ عملی درس بزرگی به همه تاریخ اسلام داد و در حقیقت، اسلام را، هم در زمان خودش و هم در هر زمان دیگری بیمه کرد. هر جا فسادی از آن قبیل باشد، امام حسین(ع) در آنجا زنده است، با شیوه و عمل خود دارد می‌گوید که شما باید چکار کنید. تکلیف این است. لذا باید یاد امام حسین(ع) و یاد کربلا زنده باشد؛ چون یاد کربلا، این درس عملی را جلوی چشم می‌گذارد. واقعه کربلا دانشگاهی است که از طفل شیرخوار تا پیر مرد محاسن سفیدش به بشریت درس آزادگی می آموزد. خون های مطهر امام حسین(ع) و یارانش به اسلام حیات تازه بخشید و زمینه سرنگون شدن دودمان فاسد اموی را فراهم آورد.»
 امام حسین علیه السلام روز دهم محرم سال ۶۱ هجری، در سن ۵۷ سالگی در کربلا به شهادت رسید.
 مرقد ایشان و برادر فداکارش اباالفضل و فرزندان و یارانش در شهر کربلا در عراق قرار دارد. 
 
محرم از منظر ائمه (علیهم السلام) 
از امام رضا (علیه السلام)، چنین نقل شده است: «وقتی محرم فرا می‌رسید، پدرم خندان دیده نمی‌شد، حزن و اندوه تا پایان دهه‌ اول بر او غالب بود و روز عاشورا، روز حزن و مصیبت و گریه ایشان بود.» (وسائل الشیعه، ج ۵، ص ۳۹۴، حدیث ۸)