امیدو نشاط

زندگی زیباست ،اما کو چشم زیبابین .ما انسان را خداوند بعنوان بهترین و مبارکترین مخلوقات خلق کرده است . خداوند وقتی ادم را خلق کرد به خودش تبریک گفت .انسان خلیفه و جانشین خدا بر روی زمین است . اشرفترین و با کرامت ترین و مقدسترین موجودات عالم هستی انسان است . ما باید به خودمان ببالیم و افتخار کنیم که انسانیم .امروزه این همه پیشرفت محیر العقول  علم در عرصه های مختلف کرده وما به اطلاعات و اگاییهای مهمی دست یافتیم . گیاه شناسی ، نجوم شناسی ، زمین شناسی ، حیوان شناسی ، دریا وفضا پیشرفت قابل توجهی کردیم . ولی در زمینه انسان شناسی هنوز اندر خم یک کوچه ایم .انسان یک عالم است انهم یک عالم و دنیای مهم و با عظمت . پس هر کداممان یک عالمیم ، خود را دست کم نگیریم و قدردان داشته هایمان باشیم و از ان لذت ببریم .

«هارولد»میگه نگران بودم که چرا کفش مرغوب ندارم ،اما در خیابان مردی را دیدم که پا نداشت .

در مقابل هر مشکلی مشکلتری هم هست . خودمان را ارامش بدهیم که گرفتار مشکلتر نشدیم .بخاطر اتفاقات کوچک او ضاع زندگی را بهم نریزیم و این معادلات قشنگ زندگی را بهم نزنیم .قشنگی زندگی به شیرینی و تلخی با هم است . اگر تلخی نبود شیرینی معنا نداشت .

از «ادی ری کن بیکر »که به مدت بیست و یک روز به اتفاق رفقایش در اقیانوس کبیر سرگردانی کشیده بودند پرسیدند :بزرگترین درسی که در این سرگردانی گرفتید چه بود؟گفت :بزرگترین درسی که ان سر گردانی به من داد این بود که اگر غذا و اب در سخت ترین شرائط هم برای شما فراهم باشد ،شما هر گز از چیزی گله نخواهید کرد .

در مقاله ای که در مجله تایمز راجع به گروهبانی که در گودال کانال مجروح شده بود نوشته شده است که : گروهبان ...براثر اصابت ترکشهای خمپاره ای که در نزدیکی او منفجر شد چنان آسیب دید که پزشکان ناچار شدند برای زنده نگه داشتن هفت مرتبه به او خون تزریق کنند .او که پس از انتقال به بیمارستان و تحت درمان قرار گرفتن قادر به حرف زدن نبود ، روی تکه کاغذی برای دکترش نوشت :-دکتر ، ایا من زنده خواهم ماند ؟دکتر گفت بله زنده خواهی ماند .باز دوباره گروهبان نوشت ، ایا من خوهم توانست حرف بزنم :دکتر گفت بله به حرف خواهی امد .گروهبان نوشت :پس چه مرضی دارم که نگران باشم .؟

راستی ، چرا شما از خودتان نمی پرسید : چه مرضی دارم که بیخود نگران و مضطرب باشم ؟ به احتمال زیاد تمام یا بیشتر نگرانیهای ما موردی ندارند و انقدرها هم با اهمیت نیستند .

به همه چیز هایی که قابل سپاسگزاری هستند بیاندیشید و از خداوند بخاطر انها سپاسگزار باشید .

کمتر اتفاق می افتد که از انچه داریم راضی و خوشحال باشیم ولی همیشه برای چیزی که نداریم ناراحت و نگرانیم و غبطه می خوریم .

-انچه دارید حق شماست ،وانچه ندارید حق شما نیست .پس به حق خود قانع و راضی باشید .

  زدگیتان گوارای وجودتان باد .