امیدو نشاط

نه ما حق داریم کسی را تحقیر کنیم و نه حق داریم خودمان را تحقیر کنیم . لذا کمک کردن به فقراء از وظایف ماست . ما باید برویم فقیر را پیدا کنیم و خیلی خیلی محترمانه کمکش کنیم . فقیری را که دستش از زمین و اسمان کوتاه است . اولا باید زمینه کار برایش فراهم کنیم تا خودش زندگی خود را تامین کند و محتاج دیگران نشود . باید شناسایی کرد فقیر عفیف آبرومند را به او کمک کرد . افرادی که صحیح و سالمند و کار و شغلشان گدایی است این نوعی گداپروری است و کار درستی نیست . . بنده یه رفیق گدایی داشتم دور حرم امام رضا (ع) تقریبا جوان بود سالم هم بود براش کار پیدا کردم هر چه التماس کردم برو سر کار صبحانه ناهار شام خونه همه چیز بهت میدهند قبول نمی کرد . میگفت این کاری که دارم درامدش بیشتر و راحت ترم . . در بازار مسلمین نباید این همه متکدی و گداها پرسه بزنند . مسئولین باید فکری کنند اینها را جمع کنند بعضی ها دارای استعداد ند اگه ساماندهی شوند و مدیریت شوند استعداها بروز پیدا می کند . این طور نبود هرکس از راه میرسید پیش پیامبر و ائمه طلب کمک می کرد صریحا پول بدهند . بلکه اگه پولی میدادند از انها کار می خواستند . جوانی بمن گفت پول بده میخام ماهی تزیینی سر سفره عیدی بخرم و بفروشم . بهش گفتم کار خوبی است ولی تو که پول نداری و این کار هم  بردو باخت داره شاید ضرر کنی چون ماهی جانداره میمیرند . پس بهتره با پول کم مقداری گندم مقداری جو مقداری عدس مقداری حبو بات دیگه ظرفهای یه بار مصرف سبزه بریز هزارتا ظرف من هم کمکت میکنم قبل از عید بیار بازار بفروش . و گوش کرد شروع کرد راضی هست فعلا . . گفتم خیار و کلم و کرفس و غیره بخر ترشی بریز در ظرفهای یک کیلویی بفروش . و الی ما شاء الله کارهای ساده و اسان دیگه . گدایی ممنوع . 

برای همین است که ثواب قرض الحسنه 18 برابر صدقه است . چون در قرض اولا پول بر می گرده شما دوباره به یه نفر دیگه قرض میدهید . ولی صدقه بر نمی گرده . دوما قرض بدست نیازمند میرسد ولی صدقه معلوم نیست بدست نیازمند برسه . سوما قرض سبب کار و تلاش میشود طرف مجبوره کار کنه تا قرضش را بدهد ولی در صدقه طرف بفکر کار نیست . و غیره .

امیدوارم از نظر فرهنگی بجایی برسیم کار را عار ندانیم و جامعه بدون گدا داشته باشیم . انشاء الله